.:: GŁOWNO ::.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XII/96/03 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 24 listopada 2003 roku.

Prof. Cebertowicz był wybitnym przedstawicielem nauki polskiej. Wynalazł metodę zeskalania gruntów, która pozwoliła na szybkie i skuteczne przygotowanie terenu pod budowę wielkich obiektów przemysłowych. Cebertowicz działał nie tylko w kraju. Dzięki niemu uratowano, m.in. Pałac Piotra Wielkiego w Związku Radzieckim, zabytki Wenecji i Padwy, krzywą wieżę w Pizie we Włoszech.

Prof. Cebertowicz wyróżniany był licznymi nagrodami państwowymi, otrzymał m.in. w 1949 r. nagrodę indywidualną I stopnia za opracowanie polskiej metody elektroiniekcji gruntów. Był też kawalerem licznych wysokich orderów i medali.

Zmarł w 1981 r. w Łodzi, jednak zgodnie ze swą wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie.

Urodził się 07.02.1897 roku w Głownie w rodzinie naczelnika miejscowego urzędu powiatowego Adama i Stanisławy z Krzyżanowskich Cebertowiczów. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej. Od najmłodszych lat wychowywany był w duchu patriotycznym. W 1905 roku wziął udział w szkolnym strajku, w którym młodzież protestowała przeciwko rusyfikacji.

Po ukończeniu głowieńskiej szkółki w 1907r. rodzice wysłali syna do polskiej Szkoły Handlowej w Łowiczu. W 1912 roku władze carskie zamknęły placówkę z powodu patriotycznej postawy nauczycieli i uczniów. Cebertowicz został przeniesiony do prywatnej szkoły Radomskiego w Zduńskiej Woli, a po jej ukończeniu kontynuował naukę w rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu, gdyż dawała ona możliwość wstępu na studia wyższe.

Wraz z wybuchem I wojny światowej Cebertowicze znaleźli się w guberni woroneskiej, a następnie w Moskwie, gdzie Adam otrzymał pracę w urzędzie pocztowym. Kontynuował naukę w reaktywowanej II Warszawskiej Szkole Realnej i w 1916r. uzyskał maturę.

W 1917r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii, ewakuowanej do Moskwy Politechniki Ryskiej. W czasie rewolucji październikowej walczył w ochotniczym oddziale saperskim, potem skierowany został do służby wartowniczej.

7 lutego 1919r. wraz z rodziną powrócił do kraju i rozpoczął pracę jako sekretarz głowieńskiego Magistratu oraz kontynuował przerwane studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.

Na wieść o trzecim zrywie narodowiewyzwoleńczy na Śląsku opuścił Warszawę i stanął w szeregach powstańczych.

Od 1921 r. brał bezpośredni udział w walkach jako oficer baterii kpt. Mierzejewskiego I Dywizjonu artylerii powstańczej, m. in. W rejonie Kędzierzyna Koźla i pod Górą św. Anny. Po zakończeniu walk wrócił do stolicy. Aby moc utrzymać założoną rodzinę dorabiał korepetycjami i współpracował z prof. Ponikowskim przy pracach geodezyjnych w okolicach Kolna i Wołkowyska. W 1923 roku otrzymał stałą posadę w Głównym Urzędzie Statystycznym, kilka lat później objął kierownictwo Biura Kartograficznego. Jego dociekliwość i dokładność przyczyniła się do powstania wielu szczegółowych map i opracowań kartograficznych. W 1935 roku R. Cebertowicz obronił wysoko ocenioną prace dyplomową na temat: „Projekt drogi wodnej Dniestr - Prut. Kanalizacja Prutu oraz porty rzeczne w Stanisławowie i Kołomyi”, opracowaną pod kierunkiem prof. Rybczyńskiego i otrzymał stopień inżyniera budownictwa wodnego oraz lądowego.

Od 1939 roku zmienił charakter pracy, został inspektorem w Urzędzie Budownictwa Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach i nadzorował budowę licznych obiektów oświatowych i kulturalnych. W 1939 roku organizował prace związane z budową schronów i bunkrów śląskiego pasa umocnień obronnych, a następnie zgłosił się w koszarach 29 PAL w Grodnie, gdzie dowiedział się, że jego jednostka wyruszyła już na pozycje wyjściowe. Zatrzymał się na krótko w Głownie, by pożegnać się z rodziną i wyjechał do Tarnopola, potem do Kołomyi i mimo rozterek wewnętrznych przekroczył granice rumuńską, decydując się na dalszą walkę z Niemcami. Dostał się do obozu dla intrenowanych, skąd udało mu się zbiec i pod przybranym nazwiskiem panieńskim matki, przedostał się przez Jugosławię i Włochy

U boku aliantów bohatersko kontynuował walkę o niepodległość Polski, wsławiając się m.in. brawurową akcją dostarczania amunicji walczącym, dzięki czemu odparto ataki wroga i wojska polskie mogły przekroczyć granicę Szwajcarii, co pozwoliło im uniknąć niemieckiej niewoli.

Cebertowicz podczas pobytu w Szwajcarii uczestniczył wraz z żołnierzami w budowie drogi Susten Pass w Alpach i przepustu wodnego w Cazis nad Renem. Był też współorganizatorem Uniwersytetu Obozowego, kierował Wydziałem Inżynierii i prowadził zajęcia ze statyki budowli, fundamentowania i hydrauliki. Współpracował z naukowcami Politechniki w Zutychu, pracował w laboratorium mechaniki okruchów skalnych, przeprowadzał badania, czego efektem były liczne prace naukowe oraz materiał do planowego doktoratu na temat parcia w stanie spoczynku.

W marcu 1945 roku przedostał się do wielkiej Brytanii i tam zastał go koniec II wojny światowej.

6.I.19 46 roku powrócił do kraju, do Głowna. Tu dowiedział się o śmierci swego syna Wojciecha, który poległ w 1944 roku walcząc w szeregach partyzanckiego oddziału AK w lasach w rejonie Łowicza.

Od prof. Ponikowskiego otrzymał propozycje pracy na stanowisku w organizującej się Politechnice Gdańskiej, którą przyjął. Do jego zadań należała odbudowa kraju ze zniszczeń wojennych. Doc. Cebertowicz pracował w Instytucie Wodnym. Opracował projekty odbudowy magazynów portowych, ujęcia wody dla portu gdyńskiego i fundamenty pod obiekty dla Marynarki Wojennej. Jednocześnie prowadziła zajęcia ze studentami z hydrauliki i hydrologii oraz mechaniki gruntów i fundamentowania.

W 1949 roku z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej polskiej otrzymał nominację i tytuł profesora nadzwyczajnego.

Nie przerwał pracy naukowo-badawczej. Główne zagadnienia dotyczyły m.in. zjawiska osiadania gruntów pod budowlami, zastosowania zjawisk elektrokinetycznych do petryfikacji gruntów, jednoroztworowym zeskalaniem gruntu piaszczystego szkłem wodnym
i chlorkiem wapnia, zeskalaniem gruntów o dużej zawartości części organicznych wykorzystaniem metody petryfikacji do zabezpieczania obiektów oraz konserwacji zabytków pochodzenia organicznego, pomiarami pola elektrycznego w zmiennym środowisku gruntowym, zastosowaniem analogii elektrycznej przy wyznaczaniu rozkładu naprężeń w gruncie, problematyką parcia deostatycznego, metodami zabezpieczania budowli hydrostatystycznych przed powstaniem podciśnienia, zawiesinami tikosotropowymi z rodzimych gruntów ilastych jako materiałem poślizgowym zmniejszającym tarcie przy budowie szybów i studni, podciśnieniem jako sposobem obniżania poziomu wód gruntowych, wpływem elektroosmozy na rozwój i życie roślin oraz wieloma innymi zagadnieniami. Efekty badań prowadzonych przez prof. R.A. Cebertowicza miały doniosłe znaczenie naukowe i praktyczne.

Metoda zeskalania gruntów wynaleziona przez prof. R.A. Cebertowicza zwana od jego nazwiska cebertyzacją pozwoliła na szybki i skuteczne przygotowanie terenu pod budowę wielkich obiektów przemysłowych ( m.in. Nowej Huty, kopalni węgla brunatnego nad Nysą, fabryk sody w Krakowie i Inowrocławiu, zakładów włókienniczych w Ozorkowie, zakładów przemysłowych w Wieliczce, Koszalinie, Szczecinie, Kołobrzegu, Hali Sportowej w łodzi i innych). Przyczynił się do uratowania wielu zabytków m.in. kamieniczek w Długim Targu w Gdańsku, kościołów w Poznaniu, Gieczu, Gnieźnie, Łodzi, zamków Czorsztynie, Toruniu, Kórniku. Zabezpieczył osuwające się skarpy i tym samym uratował przed runięciem kościół św. Anny przy trasie W-Z w Warszawie oraz zespół architektoniczny Sandomierza
a jego metoda mumifikacji pozwoliła zabezpieczyć wykopaliska archeologiczne w prasłowiańskim Biskupinie.

Prof. Cebertowicza ceniono nie tylko w kraju. Wiele państw ubiegało się o powierzenie profesor kierownictwa nad wielkimi przedsięwzięciami z jego dziedziny. Dzięki niemu uratowano pałac Piotra Wielkiego w Peterhofie w Związku Radziecki, zabytki Wenecji i Padwy, krzywą wieżę w Pizie we Włoszech, starożytny zespół świątynny w Abu-Simbel w Egipcie. Przygotowywał teren pod budowę obiektów przemysłowych w Bułgarii, Rumunii, Hiszpanii, Chinach i w innych państwach.

17.04.1954 roku otrzymał nominację i tytuł profesora zwyczajnego oraz doktorat nauk technicznych. Współpracował blisko z licznymi instytucjami, stowarzyszeniami i placówkami naukowymi kraju i zagranicy, uczestniczył w konferencjach oraz sympozjach naukowych
w Polsce i na całym świecie – od Hiszpanii po Kanadę. Jednocześnie, obok działalności naukowo-badawczej i dydaktycznej prowadził aktywne życie społeczno-polityczne: w latach 1952-57 reprezentował gdańskie społeczeństwo jako poseł na Sejm PRL: uczestniczył
w pracach Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju; działa w Ogólnopolskim i Gdańskim Komitecie Frontu Jedności Narodu; w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację;
w Towarzystwach Przyjaźni; Polsko-Radzieckiej, Polsko-Szwajcarskiej, Polsko-Fińskiej, Łączności z Polonią Zagraniczną; należał do Towarzystwa Przyjaciół Gdańska, Koła Wychowanków Ziemi Łowickiej. Od 1977 roku był honorowym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna.

Jego wybitne osiągnięcia naukowe, aktywność społeczno-polityczna oraz odwaga wykazana w latach walki o niepodległość wielokrotnie spotykała się z dowodami uznania ze strony najwyższych czynników państwowych.

Prof. Romuald A. Cebertowicz trzykrotnie wyróżniony został nagrodami państwowymi: w 1949 roku nagrodą indywidualną I stopnia za opracowanie polskiej metody elektroiniekcji gruntów (cebertyzacji), w 1965 roku nagrodą zespołową III stopnia za pracę nad zawiesinami tikosotropowymi, w 1971 roku nagrodą indywidualną II stopnia za opracowanie metody zabezpieczenia obydwu skarpy w Sandomierzu. Był też kawalerem licznych wysokich orderów i medali. Z krajowych odznaczeń, za udział w walkach o polski Śląsk nadano mu w 1921 roku Śląski Krzyż Walecznych oraz Odznakę Ofiarnych OKOP,
w 1927 roku Gwiazdą Górnośląską, w 11972 roku Śląski Krzyż Powstańczy. Za działalność w okresie II wojny światowej uhonorowany został Odznaką 2 Dywizji Strzelców Pieszych i Odznaką Internowania oraz francuskim Medaille Commemorative Francaise de la Guerre 1939-1945 przyznanym w 1975 roku za wybitny wkład w rozwój nauki polskiej oraz działalność społeczno-polityczną w okresie powojennym przyznano mu: w roku 1949- Złoty Krzyż Zasługi (za wkład w dzieło umacniania pokoju na świecie), w 1974 – Medal
XXX-lecia Polski Ludowej. Z zagranicznych posiadał wysokie odznaczenia radzieckie i chińskie oraz Medal XX-lecia Światowej Rady Pokoju nadany mu przez organizację w 1969 roku. Posiadał nadto szereg odznak honorowych, m.in. Odznakę „Za zasługi dla miasta Gdańsk” (1960r.) oraz „Zasłużony dla Ziemi Gdańskiej” (1965r.), Złotą Odznaką Honorową Towarzystwa Przyjaźni Polsko –Radzieckiej (1967 r.), Odznaką Zasłużonego Działacza Frontu Jedności Narodu (1974r.) i inne. Najwyższe odznaczenie – Order Budowniczych Polski Ludowej – za całokształt pracy naukowej, dydaktycznej i społecznej, Rada Państwa przyznała mu 20 lipca 1972 roku.

Prof. Cebertowicz-kierownik Katedry Gruntoznawstwa na Politechnice Gdańskiej w 1962 roku przeszedł na emeryturę, lecz jeszcze wiele lat służył swym wybitnym umusłem i bogatym doświadczeniem społeczeństwu prowadząc działalność pedagogiczną i naukową prowadził wykłady, przygotowywał teren pod budowę Huty Katowice i Bełchatowskiego Zagłębia Węglowego. W 1980 roku został mianowany członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk.

Profesor był jednym z najwybitniejszych gości zaproszonych w 1977 roku do Głowna-rodzinnego miasta R. Cebertowicza – na uroczyste obchody jubileuszu 550 lecia otrzymania przez Głowno praw miejskich. Od tego czasu często odwiedzał Głowno, aktywnie uczestniczył w jego życiu kulturalnym. Zmarł 15.01. 1981 roku w Łodzi, bo tu mieszkał pod koniec życia. Jednak zgodnie ze swą ostatnią wolą został pochowany na cmentarzu w Głownie, gdyż nie zapomniał o mieście, w którym się urodził. Był wielkim patriotą, wybitnym przedstawicielem nauki polskiej i zasłużonym pedagogiem a jednocześnie skromnym człowiekiem, który nade wszystko ukochał ziemię rodzinną.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XIII/158/04 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 28 kwietnia 2004 roku.

Tadeusz „Bór” Komorowski (1895-1966) w latach 1926-1944 wielokrotnie odwiedzał Głowno. W czasie okupacji niemieckiej parokrotnie miejscem jego konspiracyjnego postoju był dworek ul. Dworskiej w Głownie ( obecna siedziba Rady miejskiej w Głownie). Ponadto Żołnierze Armii Krajowej Rejonu Głowno stanowili obstawę miejsca przejścia przez „zieloną granicę” na wysokości Bratoszewic przedstawiciela Podziemnego Państwa polskiego – Komendanta Głównego Armii Krajowej.

Gen. Tadeusz Komorowski ps. "Bór" (ur. 1 czerwca 1895 w Chorobrowie w pow. Brzezany - zm. 24 sierpnia 1966 w Buckley w Anglii) - polski oficer, dowódca Armii Krajowej od 1 lipca 1943 do upadku powstania warszawskiego 2 października 1944.

Urodził się w rodzinie Mieczysława Mariana Komorowskiego i Wandy Zaleskiej-Prawdzic. Karierę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej. W czasie I wojny światowej służył na froncie rosyjskim i włoskim. W Wojsku Polskim od 1918 r. W wojnie bolszewickiej dowódca 12. pułku ułanów. Brał udział w bitwie pod Komarowem (został w niej ranny).

Następnie m. in. instruktor jazdy konnej w Oficerskiej Szkole Artylerii i Inżynierii w Warszawie (1922-1923), uczestnik olimpiady w Paryżu 1924 w jeździectwie, zastępca dowódcy 8 pułku ułanów (1924-1926). W latach 1927-1938 dowódca 9. pułku ułanów.

W kampanii wrześniowej najpierw dowódca Ośrodka Zapasowego Zgrupowania Kawalerii w Garwolinie, a następnie zastępca dowódcy kombinowanej Brygady Kawalerii płk. Adama Zakrzewskiego w składzie Armii Lublin.

W konspiracji komendant Obszaru Kraków ZWZ, Od maja 1940 generał brygady; po dekonspiracji i przedostaniu się do Warszawy zastępca Komendanta Głównego ZWZ - Dowódcy AK, od 1 lipca 1943 (formalnie od 17 lipca) Dowódca AK. Od marca 1944 generał dywizji. Podjął decyzję o wybuchu powstania warszawskiego. Od 30 września 1944 r. Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku powstania w niewoli.

Po wojnie przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie w latach do 1946 r. był Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie, 1947-1949 pełnił urząd premiera rządu RP na uchodźstwie. Od lipca 1956 wchodził w skład emigracyjnej Rady Trzech.

Odznaczony m.in. Orderem Orła Białego (pośmiertnie 1995). Miał tytuł hrabiowski, pochodził z rodziny pieczętującej się herbem Korczak.

Żonaty od 1930 roku z Ireną hr. Lamezan-Salins (1904-1968). Miał z nią dwóch synów: Adama i Jerzego.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XXII/210/04 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 27 października 2004 roku.

apież Jan Paweł II przez całe życie dawał i daje przykład jak należy żyć dla Boga i ludzi. Przez prawie 26 lat swojej posługi jako Papież, a wcześniej od 1946r. Jako ksiądz zrobił dla ludzkości (dla każdego człowieka) również mieszkańca Głowna więcej niż ktokolwiek przed nim. Jego wkład i zaangażowanie w utrzymanie pokoju na świecie, solidarność, pojednanie jest niedoścignione. W zasadzie brakuje słów dla jego postawy i działań na rzecz dobra wszystkich ludzi. Na pozór mogłoby się wydawać, że bezpośrednio nie wpłynął na losy naszego miasta jednak po krótkiej refleksji i zastanowieniu każdy dojdzie do wniosku, że gdyby nie on nasze życie również w Głownie wyglądałoby dzisiaj zupełnie inaczej. Jego wkład w kształtowanie nas samych i naszych postaw jest nie do przecenienia, dlatego też Głowno wzorem innych miast i miasteczek powinno oddać cześć i szacunek temu nieprzeciętnemu człowiekowi, który przez wielu nazywany jest Papież Jan Paweł II Wielki.

Jan Paweł II (łac. Ioannes Paulus II), właśc. Karol Józef Wojtyła (ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie) – Sługa Boży, polski duchowny katolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, od 16 października 1978 264 papież. Poeta i poliglota (porozumiewał się swobodnie w językach: polskim, włoskim, francuskim, niemieckim, angielskim, hiszpańskim, portugalskim, łacińskim i klasycznym greckim), a także aktor, dramaturg i pedagog. Jako filozof - przedstawiciel personalizmu katolickiego.

Karol Wojtyła urodził się w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Ród Wojtyłów wywodzi się z Czańca koło Kęt i Lipnika (obecnie dzielnica Bielska-Białej). Ród Kaczorowskich pochodzi z Michałowa k. Szczebrzeszyna.

Karol Wojtyła ochrzczony został dnia 20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca – wojskowego urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w stopniu porucznika. Matka pracowała dorywczo jako szwaczka. Edmund, brat Karola, po ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę w Krakowie.

W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia – Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym i usportowionym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy Wadowic. W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec.

Jego matka zmarła 13 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat. Trzy lata później, w 1932 r., zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat Edmund, brat Karola. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku.

Od września 1930 roku, po zdaniu egzaminów wstępnych, Karol Wojtyła rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go także ogromna wiara. W pierwszej klasie ks. Kazimierz Figlewicz zachęcił go do przystąpienia do kółka ministranckiego, którego stał się prezesem. Katecheta ten miał znaczny wpływ na rozwój duchowy młodego Karola Wojtyły.

Podczas nauki w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem - występował w przedstawieniach Kółka Teatralnego stworzonego przez polonistów z wadowickich gimnazjów: żeńskiego im. Michaliny Mościckiej i męskiego im. Marcina Wadowity (zobacz też: Teatr).

14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, która umożliwiała podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia rozpoczął w październiku 1938 roku.

W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej 10 w Krakowie. Czas od października 1938 do lutego 1941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia 18 lutego 1941 roku po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. W 1942 i 1943, jako reprezentant krakowskiej społeczności akademickiej, udawał się do Częstochowy, by odnowić śluby jasnogórskie.

Wojna odebrała Karolowi Wojtyle możliwość kontynuowania studiów, zaczął więc pracować jako pracownik fizyczny w zakładach chemicznych Solvay. Początkowo od jesieni 1940 przez rok w kamieniołomie w Zakrzówku, a potem w oczyszczalni sody w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną "Unia", powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych Żydów.

Jesienią roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1942, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu.

16 listopada 1946 roku alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego Karol Wojtyła został subdiakonem, a tydzień później diakonem. Już 1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza, 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wraz z klerykiem Stanisławem Starowieyskim poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto Internazionale Angelicum (teraz Papieski Uniwersytet w Rzymie). Przez okres studiów zamieszkiwał w Kolegium Belgijskim, gdzie poznał wielu duchownych z krajów frankofońskich oraz z USA. W 1948 roku ukończył studia z dyplomem summa cum laude. Pod kierunkiem wytrawnego teologa, dominikanina Reginalda Garrigou-Lagrange'a napisał pracę doktorską pt. Zagadnienia wiary u świętego Jana od Krzyża, jednak z powodu braku funduszy na wydanie jej drukiem nie uzyskał stopnia doktorskiego. Tytuł ten został mu przyznany dopiero w Polsce.

W lipcu 1948 roku, na okres 7 miesięcy Karol Wojtyła został skierowany do pracy w parafii Niegowić, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety. Od tego momentu rozpoczął się dla młodego księdza okres wycieczek i podróży z młodzieżą po Polsce. Wolny czas zawsze starał się spędzać z chłopcami i dziewczętami na łonie natury. W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Tam też założył mieszany chorał gregoriański. Nadal często wyprawiał się na wycieczki z młodzieżą. Podczas wielu wycieczek ksiądz Wojtyła starał się zmylić ówczesną milicję i dlatego zdejmował sutannę i kazał nazywać się „wujkiem”.

W roku 1951 po śmierci kardynała Sapiehy, Karol Wojtyła został skierowany na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym okresie dużo uwagi poświęcił także pracy publicystycznej. Pisał wiele m.in. na temat chrześcijańskiej etyki seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 jego praca Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera została przyjęta jednogłośnie przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, jednak Wojtyła nie uzyskał habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.

Karol Wojtyła powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in. w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej (mieściły się one wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską.

W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym Krakowa. Konsekracji biskupiej ks. Karola Wojtyły dokonał 28 września 1958 w katedrze na Wawelu metropolita krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. W 1962 roku został krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i religijnych.

30 grudnia 1963, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Podczas konsystorza 26 czerwca 1967 został nominowany na kardynałem. 29 czerwca 1967 roku otrzymał w Kaplicy Sykstyńskiej od papieża Pawła VI czerwony biret, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika na Palatynie.

Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I drugim konklawe w roku 1978 Wojtyła został wybrany na papieża i przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października o 18:44.

Od 14 marca 2004 roku pontyfikat Jana Pawła II jest uznawany za najdłuższy, po pontyfikacie Świętego Piotra oraz bł. Piusa IX. Był papieżem przez 26 i pół roku (9665 dni). Długość jego pontyfikatu podkreśla także kontrast z papiestwem jego poprzednika – Jana Pawła I – który papieżem był jedynie 33 dni.

Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował o wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Według danych na październik 2004 r. ogłosił on błogosławionymi w sumie 1340 osób. To, czy kanonizował więcej świętych, niż wszyscy poprzedni papieże razem wzięci, jest trudne do dowiedzenia, ponieważ wiele zapisów wczesnych kanonizacji jest niekompletnych, zaginionych lub niedokładnych.

Podczas swego pontyfikatu Jan Paweł II powołał więcej kardynałów, niż którykolwiek z jego poprzedników. Na dziewięciu konsystorzach papież kreował kardynałami 231 duchownych katolickich. Zobacz więcej: Kardynałowie z nominacji Jana Pawła II

Osobistym sekretarzem Jana Pawła II przez cały pontyfikat był arcybiskup Stanisław Dziwisz.

Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie wschodniej i Azji w latach 80. XX wieku.

W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę. Ranny Ojciec Święty osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie papieża poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. Ojciec Święty wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej.

Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917. Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Ojciec Święty nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu.

Mocodawcy, którzy wydali rozkaz do przeprowadzenie zamachu, pozostali jak dotąd nieznani. Podejrzewano np. że Ali Agca działał na zlecenie bułgarskiej służby bezpieczeństwa, której działania miało inspirować radzieckie KGB. Ostatecznie "bułgarski ślad" uznany został za fałszywy. Badania archiwów ujawniły, że istniała szansa na udaremnienie zamachu. Niestety sygnały ostrzegawcze przekazane przez amerykańską CIA zostały zlekceważone. Po zamachu otoczenie papieża wprowadziło specjalne środki bezpieczeństwa. Papamobil, czyli specjalny pojazd wykonany dla Ojca Świętego do poruszania się wśród witających go tłumów, został odpowiednio opancerzony.

Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. W wielu miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię (od roku 1534 Kościół Anglii nie uznaje władzy zwierzchniej Stolicy Apostolskiej). Mimo wielu zabiegów nie udało mu się jednak odbyć pielgrzymki do Rosji, prawdopodobnie ze względu na niechęć ze strony patriarchatu moskiewskiego, który zarzuca Watykanowi prozelityzm.

Jan Paweł II jako papież odwiedził m.in. Polskę (8 razy), USA (7 razy), Francję (7 razy).

Jan Paweł II chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi. Na spotkanie w Rzymie 31 marca 1985 roku, który ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Młodzieży, napisał list apostolski na temat roli młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia, a 20 grudnia zapoczątkował tradycję Światowych Dni Młodzieży. Odtąd co roku przygotowywał orędzie skierowane do młodych, które stawało się tematem tego międzynarodowego zlotu, organizowanego w różnych miejscach na świecie (w Polsce w Częstochowie w 1991 roku).

Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji, które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. Jego długoletnie zmagania z chorobą i starością są osobistym przykładem głoszonych na ten temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia i odnosił je do męki Chrystusa. 13 maja 1992 papież ustanowił nawet Światowy Dzień Chorego.

Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą oraz zabiegiem tracheotomii. Zmarł 2 kwietnia 2005, po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, które sam ustanowił w 2000 roku na pierwszą niedzielę po Wielkanocy, kanonizując siostrę Faustynę Kowalską, oraz dwa dni przed świętem Zwiastowania NMP (dzień świętości życia, którego był orędownikiem), w 9665. dniu swojego pontyfikatu. W ciągu ostatnich dwóch dni życia nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata, śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu.

W czwartek 31 marca tuż po godzinie 11, gdy Jan Paweł II udał się do swej prywatnej kaplicy, doznał silnych dreszczy, po których dostał temperatury 39,6 stopnia. Był to początek ciężkiego szoku septycznego połączonego z zapaścią sercowo-naczyniową. Wywołała je infekcja dróg moczowych w osłabionym chorobą Parkinsona i niewydolnością oddechową organizmie. Uszanowano wolę papieża, który chciał pozostać w domu. Podczas mszy przy jego łożu, którą Jan Paweł II koncelebrował z przymkniętymi oczyma, kardynał Marian Jaworski udzielił mu ostatniego namaszczenia. 2 kwietnia, w dniu śmierci, o godzinie 7.30 rano papież, zaczął tracić przytomność, a późnym porankiem przyjął jeszcze watykańskiego sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później tego samego dnia doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo słabym głosem papież powiedział: "Pozwólcie mi iść do domu Ojca". O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21.37, ale elektrokardiogram wyłączono dopiero po 20 minutach od tej chwili.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Głowna nadano Uchwała nr XL/375/06 Rady Miejskiej w Głownie dnia 28.04.2006 r. na wniosek radnego Macieja Lisowskiego.

Pan Andrzej Janowski urodził się 23 czerwca 1949 r. w Łodzi. Pochodzi z rodziny o tradycjach budowlanych. Jego ojciec Henryk Janowski jest znanym inżynierem budowlanym, a pan Andrzej idąc w jego ślady skończył kierunek elektryczny na Politechnice Łódzkiej, a także kierunek budownictwo na w/w uczelni.

Od najmłodszych lat pasjonowały go podróże i żeglarstwo. Mając 9 lat wyruszył na swój pierwszy rejs na Mazury. Będąc na studiach uczestniczył jako członek klubów turystycznych w licznych wyprawach poza granice naszego kraju.

W 1972 roku założył niewielką firmę „Janmor” produkującą kadłuby łodzi. W 1977 roku firma przeniosła się do Głowna i w tym momencie zaczął się prawdziwy rozkwit przedsiębiorstwa.

W przyszłym roku firma będzie obchodzić 30 lecie istnienia. Wyroby z Głowna trafiają do odbiorców z całego świata. 80% produkcji trafia na eksport.

Firma „matka” znajduje się w Polsce w Głownie,natomiast jej liczne oddziały znajdują się: w Holandii, Austrii i na Ukrainie. „Janmor” w Głownie zatrudnia 86 osób. Wyroby z Głowna posiadają wszelkie możliwe europejskie certyfikaty jakości oraz wygrywają rywalizację z innymi tego typu firmami. Do najważniejszych wyróżnień należą:

Pan Janowski jest kapitanem jachtowym i każdą wolną chwilę wykorzystuje na realizację swojej życiowej pasji, jaką jest żeglarstwo, pływając po morzach i oceanach całego świata.

Oprócz tego jest człowiekiem o wielkim sercu. Pomaga osobom potrzebującym, ubogim oraz niepełnosprawnym.

- Jest członkiem „Stowarzyszenia Pomoc Rodzinie” w Głownie i czynnie pomaga w funkcjonowaniu świetlicy socjoterapeutycznej działającej przy tym stowarzyszeniu.

- Wspomaga liczne organizacje kościelne w organizowaniu Wigilii i Świąt Wielkanocnych.

- Jest jednym z inicjatorów Szkoły Żeglarskiej w Głownie i fundatorem sprzętu pływającego.

- Współpracując z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Głownie pomaga najuboższym.

- Systematycznie pomaga w organizowaniu dużych imprez kulturalnych na terenie naszego miasta.

Peter Ramisch
Pan Peter Ramisch urodził się 29 czerwca 1925r. w Łodzi jako syn małżeństwa Cezarego Ramischa i Giseli z domu Huk.

Rodzina Ramischów posiadała w Łodzi kilka zakładów dziewiarskich oraz Głownie pięćdziesięciohektarową enklawę z piękną willą, która miała charakter rekreacyjny.

Po rozpoczęciu drugiej wojny światowej i wkroczeniu na te tereny wojsk niemieckich, cała posiadłość Ramischów została zarekwirowana dla niemieckich służb specjalnych, a jej prawowici właściciele dalszą część okupacji zamieszkiwali w Łodzi.

Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej władze PRL w ramach reformy rolnej upaństwowiły posiadłość głowieńską, taki sam los spotkał zakłady dziewiarskie w Łodzi. Powstała sytuacja pozbawiła rodzinę Ramischów wszelkiego majątku. Postanowili opuścić Polskę i osiedlili się w Szwajcarii, gdzie dotychczas zamieszkują.

Upaństwowioną posiadłość ziemską przejął Skarb Państwa, natomiast willa przy ul. Karasickiej została przekazana na użytkowanie przez Państwowy Dom Dziecka.

W 1974r. bracia Peter i Jan Ramischowie odwiedzili Głowno, a także Dom Dziecka i od tego okresu datuje się nawiązanie bardzo korzystnej dla Domu Dziecka więzi, którą rodzina Ramischów potwierdzała przysyłając wychowankom Domu Dziecka wartościowe paczki, które bardzo urozmaicały menu placówki, jak również zaopatrywały wychowanków w odzież. Szczególnie intensywną pomoc otrzymywał Dom Dziecka w czasie stanu wojennego, nadsyłane paczki zwierały: kakao, czekoladę, różnego rodzaju tłuszcze, odżywki, lekarstwa i odzież. Akcję pomocy głowieńskiemu Domowi Dziecka zorganizował w Szwajcarii p. Peter Ramisch i jego brat Jan Ramisch /ur. 24 czerwca 1929r. z małżonką Heidrun/.

Po odwilży politycznej w Polsce p. Peter Ramisch był dość częstym gościem dyrektora Domu Dziecka i wychowanków zakładu, a swoją więź z Głownem przypieczętował zapisując się w poczet członków Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna, parokrotnie wspierał działalność Muzeum Regionalnego w Głownie przekazując pewne kwoty na potrzeby Muzeum. Jest nadal czynnym członkiem Towarzystwa, interesuje się rozwojem naszego miasta, a wszelkich informacji o osiągnięciach miasta udziela mu Mieczysław Wołudzki, z którym łączą go przyjacielskie stosunki. Wszelkiego rodzaju foldery o Głownie oraz nasze lokalne pismo „Echo Głowna” systematycznie są wysyłane p. Peterowi Ramischowi.

Po wydanym w Polsce zarządzeniu o przywróceniu prawowitym właścicielom ich majątków, rodzina Ramischów przekazała posiadłość głowieńską na rzecz Lasów Państwowych, a przebudowaną willę przy ul. Karasickiej przekazano

w użytkowanie Domowi Pomocy Społecznej. Oficjalne nieodpłatne przekazanie posiadłości głowieńskich Lasom Państwowym odbyło się w Sądzie Okręgowym – II Oddział Cywilny w Łodzi przy ul. Pl. Dąbrowskiego 5 w 2005 roku.

ks. Stanisław Banach
Działalność księdza Stanisława Banacha można opisywać w kilku sferach.-kapłan, gospodarz parafii, wieloletni dziekan naszego dekanatu, publicysta i historyk.
Urodził się 24 kwietnia 1953 r w Dalkowie k/ Łodzi w rodzinie Zofii i Władysława Banachów. Po ukończeniu szkoły średniej studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie, zdobywając tytuł magistra teologii w 1978 r. . Doktorat z zakresu historii Kościoła uzyskał w roku 2000. Odbył 6 wikariatów, a probostwo w Parafii Św. Jakuba w Głownie jest w jego pracy kapłańskiej drugim z kolei. W latach 1995-2006 ksiądz Stanisław Banach kierował lokalnym dekanatem.
Pasja literacka i historyczna spowodowała, że w latach 1996-2001 został redaktorem naczelnym łowickiej edycji tygodnika "Niedziela", które to pismo w owym czasie osiągało największe nakłady wydawnicze. W "Niedzieli" publikował wiele felietonów
i reportaży poświęconych historii i aktualnym wydarzeniom
z Głowna. Jest autorem kilku książek, w tym będącej w druku 600-strnicowej pozycji, poświęconej historii Parafii Św. Jakuba w Głownie. Artykuły księdza ukazywały się także w "Życiu Głowna" , a do dziś publikuje je w "Echu Głowna". Promuje nasze miasto wydając pocztówki z fotografiami Kościoła
Św. Jakuba , które później rozdaje gościom parafii wraz z wieloma egzemplarzami "Echa Głowna"( prenumeruje je w liczbie 25 egz. miesięcznie).
Lista dokonań księdza Stanisława Banacha, jako gospodarza parafii jest bardzo długa.
Najważniejsze z nich to:
-restauracja dzwonnicy,
-założenie wokół kościoła i dzwonnicy kostki brukowej (z pomocą władz miasta),
-organizacja parkingu za kościołem,
-remont muru cmentarnego i budowa chodników na cmentarzu,
-organizacja stołówki dla ubogich,
-koordynacja powstania we współpracy z sponsorami łącznie 22 witraży w oknach koścoła.
-iluminacja nocna kościoła,
-szereg prac remontowych , takich jak malowania a ostatnio remont pokrycia dachowego kościoła wraz z zakładaniem blach miedzianej.
Ksiądz Stanisław Banach jest osobą niezwykle komunikatywną, pełną ciepła i wyrozumiałości. Ma doskonały kontakt z władzami miasta, instytucjami i stowarzyszeniami społecznymi działającymi w Głownie. Jest bardzo lubiany przez obywateli naszego miasta.
Wszystko to ma znaczący wpływ na rozwój parafii, a tym samym na rozwój całego miasta, którego Parafia Św. Jakuba jest integralną częścią. Ksiądz Banach czynnie uczestniczy w życiu naszego miasta, na co dzień biorąc udział w radościach i smutkach naszych mieszkańców, nie tylko jako kapłan niosący Bożą posługę, lecz jako miły gość wielu uroczystości w instytucjach państwowych i społecznych, zakładach pracy
i stowarzyszeniach, szkołach i przedszkolach.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Głowna nadano Uchwałą nr IX/69/07 Rady Miejskiej w Głownie dnia 15.06.2007r. na wniosek Komisji Spraw Obywatelskich rady Miejskiej w Głownie.

Ryszard Brylski urodził się w Głownie 1 kwietnia 1950 roku i tu kształcił się w Szkole Podstawowej nr 1 i w Liceum. Następnie ukończył Wydział Grafiki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego) oraz Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. W latach 1987-1990 przebywał w USA, gdzie zrealizował wiele reportaży telewizyjnych dla amerykańskich stacji WNYC, PBS, oraz dla TVP - ukazujących się tu w cyklicznym programie „Nowy Jork, Nowy Jork”, którego był współautorem i reżyserem. W 1995 roku wyreżyserował film fabularny "Deborah", który otrzymał nagrodę Grand Prix „Zlaty Debut” na Międzynarodowym Festiwalu Debiutów Filmowym Terlice’96 w Czechach. Poza reżyserią artysta zajmuje się pisaniem scenariuszy filmowych -"Deborah" /1993/ "W złą godzinę" /1998/ i "Żurek" /2000/. W latach 2001-2002 współpracował z TVP reżyserując kilkadziesiąt odcinków telenoweli "Plebania". W roku 2003 zrealizował kolejny film fabularny "Żurek", za który otrzymał wiele nagród filmowych, miedzy innymi: za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Dubrowniku, 4 nominacje do Nagrody Filmowej „Polskie Orły 2004”, szereg nagród Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2003 r. w tym nagrodę redakcji „Teletygodnia” za najlepszy film telewizyjny, nagrodę Jury Grand Prix na festiwalu w Giffoni we Włoszech, oraz Hollywood Eagle Award w Los Angeles. Realizuje także wiele filmów reklamowych dla międzynarodowych sieciowych agencji reklamowych. W 2006 r. wyreżyserował cykl odcinków popularnego serialu TVP „Pogoda na piątek”. Obecnie pracuje nad kolejną ich serią. Jest zaliczany do czołówki współczesnych reżyserów polskich. W roku 2006 został uhonorowany przez Prezydenta RP listem gratulacyjnym i podziękowaniem za „wkład w promocję polskiej kultury na arenie międzynarodowej”.
Ryszard Brylski jest mieszkańcem Łodzi. W Głownie bywa bardzo często, przy okazji odwiedzin u swojej Matki - Pani Walentyny Brylskiej. Jest potomkiem rodziny Brylskich, której przedstawiciele swą pracą niejednokrotnie wpisywali się w historię rozwoju Miasta Głowna.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Głowna nadano Uchwałą nr IX/68/07 Rady Miejskiej w Głownie dnia 15.06.2007r. na wniosek Komisji Spraw Obywatelskich rady Miejskiej w Głownie.

Profesor Wiesław Garboliński urodził się 2 stycznia 1927 roku w Głownie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1948-54, a następnie odbył studia aspiranckie w Instytucie Malarstwa, Rzeźby i Architektury w Leningradzie (1954-1957). W 1958 roku osiedlił się w Łodzi, gdzie zamieszkuje do chwili obecnej. Jest twórcą wspaniałych obrazów zaliczanych do gatunku realizmu, doskonałych pod względem malarskiego warsztatu, pełnych poetyckiej refleksji oraz zaskakujących metafor. Prace swe prezentował na ponad czterdziestu wystawach indywidualnych oraz licznych wystawach zbiorowych. Uczestniczył w szeregu przedsięwzięciach artystycznych promujących sztukę polską w kraju i za granicą. Zalicza się do czołówki polskich malarzy okresu powojennego. Aktywny twórczo do dziś.
Znaczącym rozdziałem w życiu artysty była praca pedagogiczna, którą rozpoczął w 1974 roku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. W latach 1975-1981 był rektorem tej uczelni.
W 1982 roku uzyskał tytuł profesora. Do chwili obecnej jest wykładowcą Europejskiej Akademii Sztuki w Warszawie. W latach 1983-1990 był członkiem Narodowej Rady Kultury. Aktywnie działał w związkach twórczych, będąc miedzy innymi wiceprezesem krajowego Związku Polskich Artystów Plastyków, prezesem Zarządu Łódzkiego ZPAP oraz współzałożycielem Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików. Za swe prace malarskie na wielu wystawach oraz konkursach polskich
i międzynarodowych profesor Wiesław Garboliński otrzymał szereg nagród i wyróżnień. Był wielokrotnie nagradzany i odznaczany najwyższymi odznaczeniami państwowymi- między innymi: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1984 roku, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 2006 roku, w 1975 r. otrzymał nagrodę Ministra Kultury za całokształt twórczości a w 1979 za działalność pedagogiczną. Prace artysty znalazły miejsce w zbiorach znamienitych krajowych i zagranicznych muzeów oraz prywatnych kolekcjach na całym świecie.
Z Głownem związany od urodzenia. Tutaj ukończył szkołę podstawową oraz rozpoczął naukę w szkole średniej. W Głownie stawiał swe pierwsze artystyczne kroki pod okiem nauczyciela i dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 2, Aleksandra Orczykowskiego. W czasie okupacji pracował jako pomocnik artysty Feliksa Paszkowskiego przy tworzeniu polichromii w Kościele Św. Jakuba Apostoła w Głownie.
W odremontowanym domu rodzinnym przy ul. Kopernika spędza weekendy i wakacje, pielęgnując wraz z żoną, Panią Haliną Garbolińską, również artystką, absolwentką Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych jeden z najładniejszych w Głownie przydomowych ogrodów kwiatowych.

Krzysztof Zuchora urodził się 10 stycznia 1940r.w głównie. Skończył Szkołę Podstawową Nr 1 w Głownie. W roku szkolnym 1957/58 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Głownie. Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie oraz Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1969 uzyskał tytuł doktora nauk o kulturze fizycznej.
Wykładowca na Akademii Wychowania Fizycznego im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie, członek Komisji Rehabilitacyjnej; Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej Polskiej Akademii Nauk;wiceprezes Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej;wiceprezes Polskiej Akademii Olimpijskiej i Komisji Kultury Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Redaktor Naczelny pisma „Kultura Fizyczna” (od 1973r.), zastępca redaktora naczelnego kwartalnika artystycznego i naukowego „Quo Vadis” oraz polskiej edycji „Kroniki Sportu”.
Poeta, krytyk,eseista, pedagog. Autor książek poetyckich „Jasnowłosej (1968r.); „Chwila bez godziny” (1972r.); „Cicho” (1980r.); „ W słonecznej koronie stadionu” ( 1995,1997r.)
„ W cieniu światła”- w tomiku poezji wydanym w 1998 r., oprócz wierszy już znanych i publikowanych wcześniej, w piątej części „ Zakochałem się w sośnie” zebrane zostały najnowsze wiersze Autora. W 2002r. Wydał 2 tomiki wierszy pt.: „Bezdomny wiersz” oraz „Wiersze o miłości”, a w 2001r. Tomik pt.: „W zatoce serca”; „Przebudzenie” (2001r.); „Odwrócone niebo” (2004r.); „Sonet z jabłkiem” (2005r.); „W cieniu swiatła” (2006r.); „Noc bliżej światła”(2007 r.). W 1972 roku w olimpijskim konkursie literackim ogłoszonym przez Związek Literatów Polskich i Polski Komitet Olimpijski otrzymał drugą nagrodę za poemat „ Spartakus olimpijczyk”. W 1988 roku otrzymał doroczną nagrodę Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego za upowszechnienie idei olimpijskiej w świecie.
Autor książek sportowych: „ Wychowanie fizyczne naszych dni”(1974r.);”Wychowanie w kulturze fizycznej” (1980r.);”Sport nie jedno ma imię”; „Białe dorzecze sportu”. Za zbiór esejów o sporcie w pięknie wydanej książce : Dalekie i bliskie krajobrazy sportu” w roku 1996 otrzymał „Złoty Wawrzyn Olimpijski” przyznany przez Polski Komitet Olimpijski w dziedzinie literatury oraz srebrny za tomik „W zatoce serca”(2005r.).
Znany propagator wartości sportu i ideałów olimpijskich w prasie, radiu i telewizji.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XII/95/03 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 24 listopada 2003 roku.

Hrabina Aleksandra Komorowska była właścicielką Zabrzeźni od 1926 roku. Majątek ten otrzymała w spadku po Stanisławie Michalskim. Hrabina podarowała działkę, na której stanęła miejska szkoła powszechna. Dokonała także innych darowizn: m.in. gruntów pod cmentarz i straż pożarną. W czasie wojny 1939-1945 Hrabina aktywnie działała w Radzie Głównej opiekuńczej. Działalność ta polegała na udzielaniu pomocy uchodźcom
i wygnańcom z terenów przyłączonych do Rzeszy (m.in. Łodzi).

Po wojnie Hrabina została zmuszona do opuszczenia majątku. We dworze urządzono przedszkole i bibliotekę.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XII/95/03 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 24 listopada 2003 roku.

Wacława Rydzyńska była jedna z założycielek Towarzystwa Przyjaciół Pożytecznej Zabawy i Amatorskiego Teatru. W czasie studiów pracowała w akademickich zespołach koncertowych. Była także założycielką Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna. Należała do inicjatorów wznowienia wydawnictwa lokalnego „Echo Głowna” oraz Fundacji na Rzecz Rozwoju Społeczno-Gospodarczego I Kulturalnego rejonu Głowna. Dzięki niej powstał Zarząd PCK w Głownie. Była przez wiele kadencji radną Rady Miejskiej w Głownie i Rady Miasta Łodzi. Obecnie jest prezesem Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna.

W 1951 r. ukończyła Wydział Stomatologiczny Uniwersytetu Łódzkiego, przez cztery lata uczęszczała także do Łódzkiego Konserwatorium Muzycznego na wydział wokalny, występowała jako solistka w Polskim Radiu.

Obecnie jest na emeryturze. Przez cały okres swojej pracy – do chwili obecnej - pełni olbrzymią ilość funkcji społecznych, pracując na rzecz miasta i regionu.

Jest animatorką życia kulturalnego na terenie miasta Głowna, społeczną działalnością
i osobistym zaangażowaniem rozbudza aspiracje kulturalne mieszkańców oraz zainteresowania dzieci i młodzieży kulturą, sztuką oraz kulturą ludową.

20 września 1975 r. na terenie miasta Głowna powstało Towarzystwo Przyjaciół Miasta Głowna, którego głównym celem jest upowszechnianie kultury i przybliżanie jej mieszkańcom naszego miasta.

Od 1978 roku do dziś jest Prezesem Towarzystwa oraz jego współzałożycielem. Pani Wacława Rydzyńska pracuje społecznie także na rzecz województwa – jest członkiem i współzałożycielem Federacji Stowarzyszeń Kulturalnych Województwa Łódzkiego, przez wiele lat pełniąc funkcję Wiceprezesa. W 1989 r. wybrana po raz drugi do Zarządu Federacji, obecnie Członek Zarządu tej Federacji.

W 1977 r. pod kierownictwem Pani Wacławy Rydzyńskiej powstała sala pamięci, która w 1989 r. została przekształcona na Muzeum Regionalne. Dzięki osobistym staraniom Pani Rydzyńskiej część XIX wiecznego budynku zostało przekazane Towarzystwu Przyjaciół Miasta Głowna. W salach tego budynku Pani Rydzyńska, wspólnie z członkami TPMG, zorganizowała wystawy w następujących działach:

W Muzeum, które jest obecnie głównym ośrodkiem prac nad zachowaniem dziedzictwa kulturowego miasta i regionu zgromadzonych jest 1280 eksponatów. Eksponaty są darem mieszkańców Głowna i okolic, w olbrzymiej mierze jest to zasługa Pani Wacławy Rydzyńskiej oraz Jej nieżyjącego męża. Systematyczne gromadzenie dokumentów i eksponatów dotyczących historii miasta i jego mieszkańców, propagowanie sztuki, rozwijanie zdolności artystycznych mieszkańców ze szczególnym zwróceniem uwagi na dzieci
i młodzież to główne zadania muzeum.

Współpracując z licznymi muzeami Łodzi i województwa oraz Warszawy,
pod kierownictwem Pani Wacławy Rydzyńskiej zorganizowanych zostało ponad 70 wystaw czasowych o bardzo różnej tematyce, m.in. archeologicznej, przyrodniczej, etnograficznej, historycznej, marynistycznej.

Poznawczy i edukacyjny charakter wystaw sprawił, że cieszyły się wielkim zainteresowaniem, nie tylko mieszkańców Głowna. Dla przykładu wystawę

o Afryce zwiedziło ponad 2500 osób, natomiast wystawę o Antarktyce odwiedziło ok. 4500 osób. Dzięki staraniom Pani Rydzyńskiej oraz nawiązaniu osobistych kontaktów z doc. Wojciechem Kittlem, urodzonym w Głownie, w siedzibie TPMG w Głownie przy
ul. Łowickiej 74 zorganizowane zostały dwa sympozja i prelekcje z udziałem uczestników wyprawy na Antarktydę a także pracowników Uniwersytetu Łódzkiego i Polskiej Akademii Nauk - na czele z prof. Rakusa-Suszczewskim. Wystawa ta wraz z rysunkami wykonanymi przez dzieci z Głowna Pt. „Antarktyda – XVII Polska Wyprawa Polarna” była eksponowana na Wyspie Św. Jerzego z okazji XX- lecia powstania Polskiej Stacji Antarktycznej.

Każda wystawa organizowana w muzeum była wynikiem nawiązywania kontaktów oraz prowadzenia rozmów z Dyrektorami lub kustoszami muzeów z terenu Łodzi oraz innych miast. Każda wystawa przygotowywana jest przez Panią Prezes, osobiście decyduje
o kształcie wystawy, aranżacji ekspozycji, komponowaniu i projektowaniu, opracowywaniu katalogów.

W latach 1993 – 1996, dzięki osobistym staraniom Pani Wacławy Rydzyńskiej
w pozyskiwanie eksponatów, zorganizowane były wystawy:

- dwie o tematyce archeologicznej ( 15.03.1994 r. „Obrządek pogrzebowy ludności prasłowiańskiej” oraz wystawa eksponatów archeologicznych z okolic Głowna, maj 1993 r.)

- siedem o tematyce etnograficznej (m. in. „Polskie stroje ludowe” – 17.07.1993 r., „ Diabły polskie w Rzeźbie Ludowej” – 05.12.1995 r., „wystawa starych pojazdów konnych – bryczki, powozy” - maj 1995 r.),

- osiem o tematyce artystycznej (m.in. „Wystawa lalek scenicznych” – 10. 04. 1994 r. „Imprezy XX-lecia – wystawa plakatu” – 21.09.1995 r. oraz wystawy prac artystów
z Głowna i okolic),

- osiem wystaw historycznych (m. in. „Bitwa nad Bzurą” – 09.09.1993 r., „50-ta rocznica Bitwy o Monte Cassino” – 16.05.1994 r., „Społeczność Żydowska w Głownie” – 21.05.1996 r.),

- trzy o tematyce fotograficznej (m. in. „Rodziny głowieńskie w starej fotografii”),

- dwie biograficzne (m.in. „Prof. Romuald Cebertowicz twórca metody zeskalania gruntów”).

Ponadto zorganizowane zostały wystawy, które wymagały szczególnych kontaktów, rozmów i spotkań oraz dużego wkładu pracy ze strony Pani Rydzyńskiej:

Współpraca, z Muzeum Miasta Pabianic oraz z Muzeum Archeologicznym
i Etnograficznym Miasta Łodzi pozwoliła w dniu 16 maja 1995 r. otworzyć wystawę „Afryka legenda i rzeczywistość”. Dzięki osobistym kontaktom z Dyrektorem Muzeum w Pabianicach użyczone zostały eksponaty, które z Afryki przywiózł Pabianiczanin.
16 grudnia 1996 r., dzięki rozmowom prowadzonym osobiście przez Panią Rydzyńską
z lektorem języka japońskiego Politechniki Łódzkiej Kazuo Wakabayashi zorganizowana została wystawa „Kobieta Japońska”. W otwarciu wystawy uczestniczył Prezes Stowarzyszenia Polsko-Japońskiego Masakatsu Yoshida.
Na zaproszenie Pani Wacławy Rydzyńskiej, wspólnie z Muzeum Przyrodniczym
w Łodzi otwarcia wystawy w dniu 15 marca 1999 r. dokonał Dyrektor Kampinowskiego Parku Narodowego. Temat wystawy „Piękno Puszczy Kampinowskiej”.
W dniu 27 marca 2001 r. przy współpracy z Muzeum w Częstochowie otwarta została wystawa „Ptaki klejnoty naszej przyrody”. Zorganizowanie tej wystawy było owocem osobistych uzgodnień i rozmów prowadzonych przez Panią Rydzyńską z Muzeum Przyrodniczym w Łodzi.
Nawiązanie osobistych kontaktów z pracownikami Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie pozwoliło na zorganizowanie wystawy „Indianie Wielkich Równin”. Wystawę otwarto 25 września 2001 r.
Dzięki osobistym kontaktom z Dyrektorem Muzeum w Pabianicach oraz przy współpracy z Muzeum Etnograficznym w Warszawie w dniu 21 maja 2002 r. otwarta została wystawa „Egipt, kraj piramid i minaretów” W otwarciu wystawy uczestniczył Attache kulturalny Ambasady Egiptu prof. Sobhy Ghoneam.

Współpraca oraz osobiste rozmowy prowadzone przez Panią Rydzyńską z prof. Siemińskim Dyrektorem Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi umożliwiły zorganizować wiele wystaw historycznych:

- 27 stycznia 2005 r. wystawa „Cierpienie, walka nadzieja; Święty Maksymilian Maria Kolbe życie i dzieło”.

Do niemal wszystkich wystaw dla zwiedzających, osobiście lub pod kierownictwem Pani Wacławy Rydzyńskiej, przygotowane były foldery.

W Muzeum wyłożona jest Księga Pamiątkowa, w której wpisów dokonują zaproszeni goście oraz inne osoby odwiedzające wystawy i Muzeum.

Prowadzone osobiście przez Panią Rydzyńską rozmowy z Dyrektorem Łódzkiego Domu Kultury doprowadziły do przekazania na rzecz Muzeum w Głownie pieca do wypalania ceramiki. W 1987 r. zorganizowana została jedyna w województwie pracownia ceramiczna. Wyroby z gliny wykonywane przez dzieci i młodzież z naszego miasta wypalane w specjalnym piecu, następnie szkliwione i kolorowane zachwycają swym kształtem
i barwami. W pracowni ceramicznej wykonywane były zarówno wyroby użytkowe jak
i dekoracyjne. Eksponowane one były na licznych wystawach, nie tylko w kraju, ale
i za granicą (Japonia, Węgry). Glinę, z której wyrabiane były prace ceramiczne Pani Wacława Rydzyńska własnym samochodem przywoziła z fabryki płytek ceramicznych w Tubądzinie. Aktualnie w pracowni, pod kierownictwem absolwentek wydziału ceramiki, prowadzone są zajęcia dla dzieci i młodzieży.

Dzięki staraniom oraz osobistemu zaangażowaniu Pani Rydzyńskiej
w funkcjonowanie pracowni ceramicznej, wykonano w niej ok. 400 prac, 200 z nich eksponowane jest na wystawie „Dorobek artystyczny 30-lecia Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna.

Od 1978 r. w siedzibie Muzeum przy ul. Łowickiej 74 w każdy drugi czwartek miesiąca Pani Wacława Rydzyńska jako Prezes Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna organizuje spotkania i koncerty, zapraszając osobiście najwybitniejszych aktorów, poetów, wokalistów, instrumentalistów scen łódzkich a także z innych miast. Koncerty muzyczne połączone z loterią fantową, przy ciastku i herbacie są również spotkaniem towarzyskim dla mieszkańców Głowna.

W listopadzie 1998 r. staraniem Pani Wacławy Rydzyńskiej wybudowany został obelisk z tablicą upamiętniającą 70 rocznicę Odzyskania Niepodległości Polski. Obelisk usytuowany został pod „Dębem Wolności”, posadzonym 11 listopada 1928 r. w centrum miasta na Placu Wolności.

Od 1994 r. w miesiącu lipcu corocznie organizowany jest Festiwal „Lato Muzyczne
w Głownie”. W czasie festiwalu organizowanych jest 5 – 7 koncertów w różnych salach oraz w plenerze z udziałem znanych zespołów muzycznych, zespołów pieśni i tańca oraz chóralnych.

W 1994 r. powstała Fundacja na Rzecz Rozwoju Społeczno-Gospodarczego
i Kulturalnego Miasta Głowna. Pani Wacława Rydzyńska jest współzałożycielką, pełni funkcję Przewodniczącej Rady Fundacji TPMG. Wspólnie z fundacją zapoczątkowała cykl koncertów dla dzieci i młodzieży szkolnej pod nazwą „Muzyka Łagodzi Obyczaje”.
W koncertach brali udział najzdolniejsi uczniowie Zespołu Szkół Muzycznych w Łodzi oraz orkiestra kameralna „Łódzkie Smyczki”, pod dyrekcją R. Osmolińskiego. W koncertach uczestniczyło około 900 uczniów.

W czerwcu 1993 r. Fundacja rozpoczęła wydawanie miesięcznika „Echo Głowna” – gazety społeczno-kulturalnej, Pani Wacława Rydzyńska pełni społecznie funkcję redaktora naczelnego.

W siedzibie Towarzystwa od ponad dwudziestu lat organizowane są koncerty kameralne dla mieszkańców miasta. Są to spotkania z wybitnymi muzykami i wokalistami oraz ich muzyką. Dotychczas zorganizowano 298 bezpłatnych koncertów.

W maju 2004 r. pod kierownictwem Pani Wacławy Rydzyńskiej TPMG uczestniczyło w ogólnopolskim konkursie „ Działaj lokalnie” Polsko-Amerykańskiej Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce z siedzibą w Warszawie. Zgłaszając do Konkursu hasło „ Rękodzieło”
na start” uzyskało pierwsze miejsce oraz nagrodę finansową. Za w/w nagrodę w TPMG utworzone zostały dwie pracownie: wyrób papieru czerpanego oraz plastyczna.

Towarzystwo Przyjaciół Miasta Głowna opiera swą działalność na pracy społecznej. Olbrzymią zasługą Pani Wacławy Rydzyńskiej jest pozyskiwanie od sponsorów przyjaciół
i sympatyków środków finansowych na upowszechnianie kultury w mieście.

W latach 1985, 1987, 1994, 1995 i ostatni w 2000 r. zorganizowała 5 zjazdów koleżeńskich nauczycieli i uczniów tajnego nauczania w Głownie uczęszczających na komplety w okresie okupacji hitlerowskiej. Na zjazdy przybywało około 70 – 80 osób
z różnych stron Polski a także z zagranicy.

Wacława Rydzyńska była uczennicą tajnego nauczania w latach 1940-1945.Jest autorką niżej wymienionych publikacji:

„Osadnictwo w okolicach Głowna”, „Rodzina Głowieńskich” – 1984 r.
2 opracowania z działalności Klubu Amatorskiej Twórczości Artystycznej (1987r.
i 1992 r.),
„10 lat działalności Towarzystwa Przyjaciół Miasta Głowna” - 1987 r.,
„Ludzie nauki i sztuki naszego miasta” - 1987r.,
„Walka podziemna, SZP, ZWZ, AK Rejon Głowno w okresie okupacji hitlerowskiej” – 1992 r.,
„Skąd Nasz Ród”- skrót historii Głowna – 1997 r.
25 lat Muzeum Regionalnego – Forum Muzealnictwa i Kolekcjonerstwa - 2003 r.
„Rękodzieło na start” Działaj lokalnie – Akademia filantropii – 2004r.

Zasłużona dla małej ojczyzny, za bezinteresowną pracę społeczną na rzecz miasta
i województwa otrzymała medale i odznaczenia:

- 21.09.1995 r. Medal Honorowy Federacji Stowarzyszeń Kulturalnych Województwa Łódzkiego w uznaniu zasług w upowszechnianie kultury,

- w 1995 r. Medal Kawalera Komandorii Łódzkiej Ligi Morskiej – „Wierni Morzu
i Ojczyźnie”

- w 1996 r. - Medal Honorowy Wojewody Łódzkiego za Zasługi dla Województwa Łódzkiego,

- dwukrotnie tj. w 1996 r. oraz 1999 r. - Medal za Zasługi dla Samorządności przyznany
przez Marszałka Województwa Łódzkiego (z wybitym Nr 32 i nazwiskiem),

- 26.11.2003 r. otrzymała tytuł „Zasłużony Obywatel Miasta Głowna” nadany przez Radę Miejską w Głownie,

Przez cały okres swej społecznej pracy Pani Wacława Rydzyńska otrzymywała liczne nagrody, podziękowania, dyplomy, odznaki, słowa uznania, m.in.:

- dwukrotnie tj. w 1984 r. oraz w 1995 r. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za działania na rzecz upowszechniania kultury, oraz aktywną i twórczą pracę w dziedzinie upowszechniania kultury,

- w 1999 r. List Gratulacyjny Marszałka Województwa Łódzkiego za całokształt działalności w dziedzinie upowszechniania kultury,

- dwukrotnie - Nagroda Dyrektora Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Miasta Łodzi

- Honorową Odznakę Miasta Łodzi, Honorowa Odznaka Towarzystwa Przyjaciół Łowicza
i Ziemi Łowickiej, Zasłużony Działacz Kultury, Przyjaciel Dziecka, Odznaka PCK II i III stopnia, Honorowa Odznaka Związku Harcerstwa Polskiego, Honorowa Złota Odznaka Związku Emerytów i Rencistów, Złota i Srebrna Odznaka Pracowników Służby Zdrowia.

Nazwisko Pani Wacławy Rydzyńskiej jest umieszczone w Encyklopedii Biograficznej z życiorysami znanych Polek i Polaków „Who is Who”, wydanej w Szwajcarii w 2003 r.

Olbrzymi trud, wielka aktywność, osobiste zaangażowanie oraz dbałość o ochronę
i upowszechnianie kultury w naszym regionie zasługuje na uznanie i wdzięczność.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XII/95/03 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 24 listopada 2003 roku.

Henryk Rynkowski był Burmistrzem Miasta Głowna w latach 1924-1935. Był także prezesem Spółdzielni „Nadzieja” oraz inspektorem Zjednoczenia Przemysłu Ciągników i Maszyn Rolniczych w Warszawie. W 1934r. przyczynił się do poszerzenia granic Głowna. Był autorem pierwszego planu Głowna, zaprojektował także i zbudował Szkołę Powszechną Nr 1 w Głownie. Wydał książkę o elektrowniach wiatrowych.

Henryk Rynkowski urodził się w 1893 roku w Łodzi. Po ukończeniu Szkoły Kupieckiej oraz Szkoły Technicznej Wawelberga został skierowany przez Polską Organizację Wojskową (POW) w 1914r. w okolice Głowna. Zorganizował szkoły dla dzieci w Kadzielnie, Toporowie Kamieniu i wieczorowe kursy dla dorosłych w Ostrołęce. Po ukończeniu kursów nauczycielskich w Łęczycy był nauczycielem, a jednocześnie organizował Straże Pożarne. Strażacy ćwicząc pod szyldem straży należeli do tajnej organizacji wojskowej POW. W 1917 roku przeniósł się do Szkoły Powszechnej w Głownie. Brał udział w rozbrajaniu Niemców 1918 roku. W 1918 r Henryk Rynkowski ożenił się z Jadwigą Stępniewską córką burmistrza Władysława Stępniewskiego (1920-1926). W drugich wyborach w 1926 r. Henryk Rynkowski został burmistrzem Głowna. Do Rady Miejskiej wybrano 7 Żydów i 5-ciu Polaków. Burmistrz postanowił poszerzyć granice miejskie oraz wybudować nową szkołę.

Do zmiany granic miasta potrzebny był plan miasta. Burmistrz H. Rynkowski postanowił sam zrobić plan szczegółowy miasta, ponieważ nie było funduszy na ten cel. Przez półtora roku jeździł do hipoteki zbierał małe plany poszczególnych działek, zrobił pomiary w terenie i narysował pierwszy szczegółowy plan miasta, który zatwierdził w Warszawie na podstawie porównania ze zdjęciem lotniczym. Dzięki temu dało się przyłączyć do Głowna Paleniec, Zabrzeźnię, Warchałów, Osiny, Otwock. Budowa Szkoły Nr 1 była prowadzona na podarowanej od Pani Komorowskiej. Była to szkoła na tamte czasy nowoczesna (pierwsze centralne ogrzewanie w głownie) pierwsza część szkoły funkcjonuje do dziś.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XII/95/03 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 24 listopada 2003 roku.

Mieczysław Wołudzki był od 1961 roku dyrektorem Państwowego Domu Dziecka w Głownie. W tym czasie pełnił także funkcję komendanta Ośrodka Związku Harcerskiego – Hufiec Łowicz. Od 1975 roku powierzono mu funkcję komendanta nowoutworzonego Hufca Związku Harcerstwa Polskiego w Głownie, którą pełnił do 1979 roku. W kolejnych latach nadal czynnie działał w harcerstwie. Za swoje osiągnięcia otrzymał w 1984 roku tytuł „Honorowego Komendanta Hufca ZHP Głowno”. Od 1992 roku pełni funkcję prezesa Koła Terenowego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Za swoją pracę został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, -Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, -Zwykłym i Złotym Krzyżem za Zasługi dla Związku Harcerstwa Polskiego oraz wojskowymi odznaczeniami: -Krzyżem Partyzanckim i Krzyżem Armii Krajowej.

Urodził się dnia 15 stycznia 1920 roku w Wilnie z rodziców Stanisława i Apolonii Janickich w środowisku wojskowo-ziemiańskim. Lata młodzieńcze spędził w swoim mieście rodzinnym Wilnie, gdzie do rozpoczęcia II wojny światowej ukończył gimnazjum i I-szą klasę liceum. Okupacja zmieniła jego życie, zamiast dalej się uczyć, podjął pracę na kolei przy konserwacji torów kolejowych. Uniknął zsyłki na wschód, co niestety spotkało wielu członków jego rodziny. Zmiana okupacji sowieckiej na niemiecką
w czerwcu 1941 roku nie wiele zmieniła w jego życiu, nadal pracował na kolei.
W sierpniu 1942 roku wstąpił do budzącego się do życia ruchu podziemnego wstępując
w szeregi Armii Krajowej przyjmując pseudonim „Ikar”. W związku z jego zatrudnieniem na kolei, kierownictwo ruchu podziemnego powierza mu specjalne zadanie związane
z transportem kolejowym jako zwiadowcy poleca nanosić na szkoce miejsc obok towarów kolejowych, na których Niemcy zaminowali teren w obawie przed dywersją
i wysadzaniem w powietrze pociągów. Jednocześnie w szpitalu Św. Jakuba w Wilnie szkoli się na sanitariusza na potrzeby podziemia. Uczestniczy jako sanitariusz w akcji „Burza”,- pod kryptonimem „Ostra Brama” w wyzwoleniu Wilna z pod okupacji niemieckiej. Po wkroczeniu do Wilna armii czerwonej unika aresztowania i wywiezienia na wschód i przez „ zieloną granicę” szczęśliwie dociera do Białegostoku, a następnie Lublina. Tu podejmuje pracę w domu dla uczącej się Młodzieży, -w 1947 roku robi zaocznie maturę i 1949 roku podejmuje zaocznie, jako pracujący studia ekonomiczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Studia zostają przerwane aresztowaniem za działalność antypaństwową i lata 1952-1953 spędza w więzieniu na Lubelskim Zamku. Wypuszczony z więzienia jesienią 1953 roku wyjeżdża z Lublina do Łodzi, - podejmuje pracę w budownictwie, a po 1956 roku zatrudnia się jako wychowawca w Domu Młodzieży w Romanowie, jednocześnie jako instruktor Związku Harcerstwa Polskiego w stopniu podharcmistrza podejmuje działalność harcerską w Hufcu ZHP Łódź- Powiat jako zastępca komendanta Hufca, - w tej pracy zdobywa stopień harcmistrza. Za znaczne osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej po wyrażeniu przez niego zgody Kuratorium Oświaty w Łodzi przenosi go służbowo na stanowisko dyrektora Państwowego Domu Dziecka w Głownie z dniem 1 stycznia 1961 roku. Wraz z przybyciem do Głowna przyjmuje społeczną funkcję komendanta Ośrodka Związku Harcerstwa- Hufiec Łowicz. Po zmianach administracyjnych kraju w 1975 roku powierzono mu funkcję komendanta nowo utworzonego Hufca Związku Harcerstwa Polskiego w Głownie, którą pełnił do października 1979 roku. Po przekazaniu funkcji komendanta swojemu następcy jest nadal czynnym instruktorem Hufca Głowno. Za jego pracę w harcerstwie, Komenda Hufca ZHP Głowno w listopadzie 1984 roku nadała mu tytuł „Honorowego Komendanta Hufca ZHP Głowno”. Prowadził szereg akcji harcerskich, a między innymi słynne obozy nad morzem w Osłoninie. Poza tym od listopada 1992 roku pełnił funkcję prezesa Koła Terenowego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, które przejawia znaczącą działalność. Za pracę zawodową i społeczną został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, - Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, - Zwykłym i Złotym Krzyżem za Zasługi dla Związku Harcerstwa Polskiego oraz wojskowymi odznaczeniami:- Krzyżem Partyzanckim i Krzyżem Armii Krajowej.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XVIII/157/04 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 28 kwietnia 2004 roku.

Mieczysław Dylik po zakończeniu Liceum Pedagogicznego w Łowiczu w 1953r. podejmuje pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej nr 1 w Głownie. Po krótkim czasie zostaje zastępcą kierownika szkoły, a następnie dyrektorem tej szkoły. Przez ten okres szkoła, którą kierował należała do czołowych szkół w województwie.

W 1979 r. kończy studia w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Warszawie – wychowanie fizyczne. Szkoła Podstawowa nr 1 odnosi wiele sukcesów dydaktycznych, wychowawczych i sportowych. Praca dyrektora szkoły nie ograniczyła jego wielkiej działalności społecznej. Był i jest do dnia dzisiejszego bardzo oddany młodzieży i mieszkańcom Miasta Głowna. W roku 1983 zostaje Inspektorem Oświaty i Wychowania w Głownie kierując placówkami oświatowymi do 1989r. Dyrektorzy podległych wtedy szkół stwierdzają, iż ich przełożony był bardzo sprawiedliwy, solidny, szczery i otwarty, dbający zarówno o poziom nauczania, jak i warunki pracy i nauki w szkołach.

Po przejściu na emeryturę w 1989r. pracuje w dalszym ciągu społecznie poświęcając się całkowicie dla innych. Jest człowiekiem skromnym, oddanym i bardo aktywnym. Za swą niezwykłą pracę zawodową i społeczną był wielokrotnie odznaczany i nagradzany.

Zasługi Pana Mieczysława Dylika dla naszego miasta i jego mieszkańców w pełni potwierdzają słuszność zgłoszenia wniosku o nadanie tytułu Zasłużony dla Miasta Głowna.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XXII/211/04 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 27 października 2004 roku.

Ksiądz Franciszek Gwoździcki w latach 1919 – 1945 administrował parafię Głowno, gdzie wielkim nakładem sił i hartu ducha wybudował stojącą do dziś świątynię. Obejmując parafię w administrowanie zastał kościół spalony przez Niemców i zniszczoną plebanię, ale dzięki ogromnej pracy, konsekwencji i wytrwałości doprowadził do wybudowania świątyni. Ksiądz Franciszek Gwoździcki brał czynny udział w życiu społecznym Głowna. W latach 1938 – 1945 pełnił funkcję przewodniczącego rady Nadzorczej Banku Ludowego w Głownie obecnie Banku Spółdzielczego. Pełnienie funkcji przewodniczącego Rady Nadzorczej Banku przypada na cały okres okupacji hitlerowskiej, okres bardzo trudny, mimo to Bank nie przerywa działalności. Dzięki pracy i postawie takich ludzi jak ksiądz Franciszek Gwoździcki mogły funkcjonować i przetrwać placówki polskie. Ksiądz Franciszek Gwoździcki jest na pewno osobą zasłużoną dla Miasta Głowna.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XXII/212/04 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 27 października 2004 roku.

Dariusz Baranowski jest wybitnym polskim sportowcem. Od początku lat 90-tych jest on jednym z najwybitniejszych polskich kolarzy. Wywalczył najpierw w peletonie amatorskim z później w zawodowym wiele zaszczytów dla naszego kraju. Oto niektóre z nich: wielokrotnie był mistrzem Polski w różnych konkurencjach kolarskich, trzykrotnie wygrał Tour de Pologne, reprezentował nasz kraj na olimpiadach w Barcelonie i Atlancie. Uczestniczył wielokrotnie jako zawodowiec w największych na świecie wyścigach, w tym 5 – krotnie w Tour de France, zajmując znakomite miejsca. W bieżącym roku wraz ze swoją drużyną Liberty Seguros oraz jej liderem Roberto Herasem, zwyciężyli w kategorii drużynowej w wyścigu Vuelta Espana.

Jest mieszkańcem Głowna od ok. 10 lat. W tym czasie dzięki temu faktowi, w prasie fachowej i popularnej nazwa naszego miasta pojawiała się wielokrotnie. Wspiera obecnością odbywające się w Głownie imprezy sportowe i nie tylko. Uczestniczy w życiu głowieńskich przedszkoli i szkół, chętnie spotyka się z młodzieżą, obdarowuje pamiątkami sportowymi aukcje charytatywne, wspiera finansowo działalność na rzecz dzieci niepełnosprawnych, obdarowuje sprzętem kolarskim młodych adeptów tego sportu z terenu Głowna i okolic.

Dariusz Baranowski zasługuje na tego rodzaju zaszczyt nie tylko z powodu jego dotychczasowych zasług, lecz również dlatego, że wciąż jest aktywnym, znakomitym sportowcem, który rozsławia dobre imię naszego kraju i miasta w świecie.

Dariusz Baranowski. Giro d'Italia 2005 było jego dziesiątym ukończonym wielkim tourem; dwukrotnie zajmował 12. miejsce - w Tour de France 1998 i Giro 2003. W peletonie kolarskim nosi przydomek "Ryba".

Urodzony 22 czerwca 1972 roku w Wałbrzychu kolarz mierzy 183 cm wzrostu. W Polsce startował w barwach Victorii Rybnik. Najważniejsze osiągnięcia w karierze amatorskiej to trzy zwycięstwa w Tour de Pologne (1991-93), drugie miejsce w tym wyścigu w 1990 r., drugie miejsce w wyścigu dookoła Australii (93), brązowy medal MŚ juniorów w drużynie (90), mistrz Polski w 1997 r. w jeździe na czas, drugi w 1994 r. w górskich MP, trzeci w drużynie (94). Na igrzyskach olimpijskich w Atlancie (96) zajął 9. miejsce w wyścigu na czas. Od 1996 do 1998 roku startował w ekipie US Postal. Cztery ostatnie sezony (1999-2002) spędził w barwach Banesto. W zawodowym peletonie jest ceniony jako zawodnik do pomocy w górach. Miał też swoje własne sukcesy. W 1998 r. zajął 12. miejsce w Wielkiej Pętli, dwa lata później zajął 22. lokatę w Giro d’Italia, w 2001 – 34. miejsce w Vuelta a Espana. W minionym sezonie wygrał cały wyścig i dwa etapy GP Mitsubishi w Portugalii, zdobył też koszulkę najlepszego górala w prestiżowym wyścigu Dauphine Libere. Giro d'Italia 2005 było jego dziesiątym ukończonym wielkim tourem. W peletonie kolarskim nosi przydomek "Ryba".

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany uchwałą nr XL/376/06 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 28 kwietnia 2006r.

Pani Alicja Wojciechowska profesjonalnie zarządza firmą (tytuł Przedsiębiorstwa Fair Play), doskonale łączy pracę zawodową z pracą społeczną. Udzielając pomocy instytucjom, organizacjom społecznym i stowarzyszeniom, daje świadectwo ofiarności, życzliwości i bezinteresowności. Aktywna postawa w życiu naszego lokalnego środowiska pomaga rozwiązywać problemy i nieść pomoc potrzebującym (pomoc finansowa dla szkół Głowna, dla Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, dla Polskiego Związku Niewidomych – Koło Terenowe w Głownie, dla Domu Pomocy Społecznej w Głownie, dla ZNP Odział w Głownie, wieloletni sponsoring drużyny tenisa stołowego TKKF). Poprzez działania swojej firmy wpływa na rozwój gospodarczy Głowna, kształtuje pozytywny wizerunek naszego miasta w kraju i zagranicą.

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadano Uchwałą nr XL/377/06 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 28.04.2006 r.

Pan Andrzej Sadowski urodził się 13 sierpnia 1943 r. w Warszawie. Pochodzi z rodziny o tradycjach patriotycznych. Jego ojciec Ludwik był ułanem. Zginął tragicznie w czasie wojny w obozie koncentracyjnym, on zaś wraz z matką na skutek Powstania Warszawskiego trafił do obozu przejściowego w Pruszkowie a następnie do obozu przesiedleńców w Łowiczu. W wyniku zawieruchy wojennej mały Andrzej wraz z mamą zamieszkał u rodziny ojca w Kuklówce.

W 1956 r. w wieku 13 lat pan Andrzej zapisał się do harcerstwa. Należał do XXIV drużyny ZHP im. J. Chełmońskiego. Dzięki harcerstwu zwiedził wiele zakątków Polski, a także rozwijał swoje zamiłowania. Aby rozwijać swoją sprawność fizyczną często odbywał długie wycieczki rowerowe np. jeździł na święto Bożego Ciała do Łowicza.

Pan Sadowski z zawodu jest kierowcą, w latach dziewięćdziesiątych uruchomił pierwszą prywatną linię przewozu pasażerskiego z Głowna do Łodzi. Poza pracą zawodową w wolnych chwilach lubił coś tworzyć i budować. W ten sposób sam nauczył się zawodu murarza. Jest twórcą wielu pięknych kominków.

Od kilku lat pan Andrzej postanowił skierować swoje zainteresowania i energię na upiększanie naszego miasta, w okolicach doliny rzeki Mrogi.

- Wykonał liczne ścieżki piesze i rowerowe wzdłuż rzeki.
- Oczyścił rzekę na odcinku ok. 1 km z licznych śmieci i odpadów komunalnych.
- Zaaranżował i wykonał ławki z odpadów betonowych dla mieszkańców osiedla Kopernika.
- Wykarczował liczne krzewy i urządził mini park rekreacyjny dla naszych mieszkańców.
- Zainstalował szereg koszy i ławek wzdłuż rzeki tworząc doskonałe miejsce do spacerów i odpoczynku.
- Odwodnił i zmeliorował tę część osiedla, a także z resztek asfaltu utwardził drogę, którą dzieci uczęszczają do Szkoły Podstawowej Nr 2.
- Systematycznie oczyszcza teren ze śmieci.
- Dokonał licznych nasadzeń roślin poprawiając estetykę tej części naszego miasta.
- Wykonał tor saneczkowy dla dzieci.
- W czerwcu 2005 r. pan Andrzej Sadowski za swoje zasługi na rzecz dzieci został uhonorowany przez Towarzystwo Przyjaciół Dzieci odznaką „Przyjaciel Dziecka”. Nagrodę tą otrzymał z rąk burmistrza Głowna.

Wojciech Zuchora

Pan Wojciech Zuchora urodził się 26.04.1935 roku w Głownie. Przez cały czas mieszka w naszym mieście. Jest uczciwym i skromnym człowiekiem. Nigdy nie zabiegał o nagrody i nie wychwalał się tym co zrobił. Warto więc przypomnieć i docenić to co uczynił. Pan Zuchora od ponad 50 lat jest członkiem OSP Głowno. Obecnie pełni zaszczytną funkcję chorążego sztandaru jednostki W 1951 roku rozpoczął pracę jako uczeń ślusarski w Zgierskich Zakładach Remontu Maszyn Włókienniczych na ulicy Dąbrowskiego 15. W 1955 roku po wybuchu butli acetylenowej narażał swoje życie ratując ludzi i mienie zakładu. W trakcie akcji był poszkodowany. Za udział w niej i wykazane poświęcenie został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. W okresie zatrudnienia w Łódzkim Kombinacie Budowy Domów na ulicy Teresy 105 jako ślusarz-spawacz przyczynił się do budowy zalewu na rzece Mrodze poprzez pozyskanie elementów prefabrykowanych -płyt betonowych do wyłożenia jego brzegów. Osobiste starania poczynione przez pana Wojciecha w Dyrekcji Kombinatu spowodowały, że ówczesnym władzom Głowna pozostało tylko przetransportowanie płyt w celu ich ułożenia.
W ostatnich latach pan Wojciech Zuchora był zaangażowany przy odnowieniu pomnika na grobach rozstrzelanych Polaków -mieszkańców Głowna pod murem cmentarnym. Postawa pana Wojciecha Zuchory uwidoczniła się również w społecznym i religijnym życiu naszego miasta. W 1958 roku w święto Bożego Ciała doszło do haniebnej akcji komunistycznej Służby Bezpieczeństwa, która próbowała siłą rozproszyć uczestników procesji. Chodziło o niedopuszczenie do przeniesienia Krzyża z placu Wolności do Kościoła. Mimo działań SB, pan Wojciech razem z innymi kolegami przenieśli Krzyż pod świątynię św. Jakuba i tam został przez nich ustawiony. Obecnie stoi on przy kościelnej dzwonnicy. W 2001 roku miała miejsce doniosła dla naszego miasta uroczystość związana z przywróceniem na fasadzie dawnego budynku Banku Spółdzielczego przy ulicy Łowickiej figury św. Floriana. Figura ta przetrwała okres okupacji. W czasach stalinowskich została przez "nieznanych sprawców" zdemontowana. Na wniosek księdza doktora Stanisława Banacha, głowieńskiego proboszcza i dziekana, a także ówczesnego prezesa Banku Spółdzielczego pana Tadeusza Lisa oraz pana Wojciecha Zuchory doszło do rekonstrukcji figury. Pan Wojciech Zuchowa nie szczędził trudu przy organizowaniu uroczystości, a przede wszystkim dbał o to, aby rekonstruowana figura prezentowała się jak najlepiej i służyła miastu na długie lata.
Należy podkreślić, że działalność społeczna i obywatelska postawa pana Wojciecha Zuchowy spotkały się już wcześniej z uznaniem, otrzymał m.in. list z podziękowaniem od ks. dr Stanisława Banacha oraz Listy Gratulacyjne od Burmistrza Miasta Głowna i Przewodniczącego Rady Miejskiej w Głownie.

Janina Markiewicz

Tytuł Zasłużonego Obywatela dla Miasta Głowna nadany Uchwałą Nr XXIX/222/08 Rady Miejskiej w Głownie z dnia 19 listopada 2008 roku.

Janina Markiewicz urodzona 01.06.1898 r. w Głownie. Pochodziła z szanowanej rodziny Perlińskich. Była jednym z jedenaściorga rodzeństwa dzieci Franciszki i Józefa Perlińskich. Ukończyła pensję dla panien w Łowiczu i Seminarium Nauczycielskie w Łowiczu. Do wybuchu wojny pracowała w zawodzie nauczyciela w Warszawie. Wojna doświadczyła Ją okrutnie pobytem w obozie koncentracyjnym w Majdanku, do którego dostała się po jednej z przypadkowych łapanek na ulicach Warszawy. To, że Ją zwolniono po kilku miesiącach uważała za cud. Po zwolnieniu z Majdanka wróciła do Głowna i w 1945 r. podjęła pracę w nowotworzonym, jedynym w Głownie i rejonie Przedszkolu Nr 1 w Głownie, którego została kierownikiem. Była zawsze uśmiechniętą, skromną i serdeczną dla wszystkich osobą. Bardzo kochała dzieci i one to wyczuwały i te uczucia odwzajemniały. Była prawdziwą profesjonalistką. Bawiła ucząc i uczyła bawiąc. Była wspaniałą organizatorką zabaw ruchowych. Wówczas nie było atrakcyjnych zabawek i pomocy dydaktycznych a pomimo, to liczni wychowankowie wspominają wspaniałą zabawę w ciepłej, przyjaznej atmosferze tworzonej przez ich wychowawczynię ¬Janinę Perlińską. Niedługo potem jak została kierownikiem przedszkola, mając 49 lat wyszła za mąż za Józefa Markiewicza. Pragnęła zapewnić prawdziwą rodzinę wychowywanej przez niego, zaadoptowanej pięcioletniej Ani. Pani Anna Ułanowicz-Kret wspomina, że przyszła mama urzekła ją już w czasie pierwszego spotkania. Od czasu ślubu, _ Pani Janina opiekowała się z prawdziwą miłością swoją zaadoptowaną córeczką i swymi wychowankami w przedszkolu. Codziennie zabawę i naukę przeplatała występami w sali kinowej. Przedszkole znajdowało się wtedy w dworku, obecnie budynku Urzędu Miejskiego i siedzibie Rady Miejskiej. Pani Janina urządzała z wychowankami jasełka i patriotyczne przedstawienia. Wychowankowie do dziś pamiętają jak byli poprzebierani na biało z czerwonymi sercami na piersiach i śpiewali "Całym sercem, duszą dziecinną, kocham tę Polskę, ziemię rodzinną". Pani Janina była prawdziwą, przedwojenną patriotką, a miłość do Ojczyzny starała się wpoić każdemu, nawet najmłodszemu dziecku przez wiersz, piosenkę, a przede wszystkim własny przykład.
Na równi z patriotyzmem stawiała chrześcijańską postawę. W przedszkolu na widocznym miejscu stała zawsze figura Matki Boskiej Niepokalanej. Czasy były ciężkie, brakowało na pomoce naukowe i na żywność dla przedszkola. Pani Janina uchodziła jednak w Głownie za osobę na tyle odpowiedzialną i szanowaną, że nie miała kłopotów z uzyskaniem wsparcia. W głowieńskim przedszkolu Janina Markiewicz pracowała pięć lat. W 1950 roku, ponieważ nie chciała wstąpić do partii, została przeniesiona do pracy w oddalonej o pięć kilometrów od Głowna Woli Zbrożkowej. Tutaj, jako kierownik przedszkola, pracowała do 1958 roku. Miała mieszkanie służbowe, ale mimo to codziennie pieszo pokonywała pięciokilometrową trasę, bo w Głownie zostali jej mąż i córka. Podobnie jak w Głownie, również w Woli Zbrożkowej, Pani Janina zjednała sobie wielu ludzi. Zżyła się z tamtejszym środowiskiem, ale jej wychowankowie z Głowna o Niej nie zapomnieli: "Chodziliśmy do Niej pięć kilometrów, to było dla nas nic w porównaniu z tym, że znów się z Nią spotkamy. Zawsze nas przyjmowała z otwartymi ramionami i częstowała pysznymi racuchami z jabłkiem". Janina Markiewicz przeszła na emeryturę w 1958 roku. Mając więcej czasu na swoje pasje, nie zapominała również o swoich wychowankach. Przez całe życie kierowała się zasadami skromności, pobożności i patriotyzmu. Znajdowała i znajduje uznanie u wielu osób, zarówno tych, które Ją znały, jak i tych, którzy nie mieli szczęścia Jej spotkać. Janina Markiewicz zmarła 4 czerwca 1973 roku, ale pamięć o Niej jest ciągle żywa, a kwiaty na Jej grobie ciągle świeże. Podczas obchodów sześćdziesięciolecia istnienia Miejskiego Przedszkola Nr 1 w Głownie padało wiele ciepłych słów na temat pierwszego kierownika. Po mszy świętej, zostały złożone kwiaty na Jej grobie przez przedstawicieli władz miasta Głowna oraz społeczność przedszkola. Najstarsi absolwenci Miejskiego Przedszkola Nr 1 w Głownie do dziś z podziwem wspominają swoją wychowawczynię Janinę Markiewicz. Jest Ona niewątpliwie postacią zasłużoną dla oświaty w Głownie.

Bohdan Kowalski
Bohdan Kowalski urodzony 1.VII.1900r.w Łodzi,początkowe nauki pobierał w szkole elementarnej w Łodzi. Po jej ukończeniu w r.1911 przeniósł siędo I kl. Szkoły Przemysłowej w Łodzi, zaś w r.1914 do kl.III Szkoły Handlowej Kupiectwa Łódzkiego-późniejszej Wyższej Szkoły Realnej.W lutym 1918r. Porzucił naukę, by bez wiedzy rodziców, zaciągnąć się w szeregi formowanego wojska polskiego.Walczył w obronie Lwowa. Po paromiesięcznej słuzbie, ranny został odesłany rodzicom. Do szkoły już nie wstępuje, lecz wykształcenie swoje uzupełnia na wieczorowych kursach maturalnych.
1 kwietnia 1919r. Zostaje nauczycielem szkoły powszechnej w pow. brzezińskiem. W poczuciu obowiązku obywatelskiego, rzucając zaciszną szkołę wiejską, znów w lipcu 1920r. Wstępuje do szeregów wojskowych 30p. Strzelców Kaniowskich, z którymi 31.VIII. Tegoz roku w tragiczny sposób dostaje się do niewoli bolszewickiej. Po 6-miesięcznych opresjach ucieka z niewoli i w lutym 1921 r. przedostaje się do kraju, gdzie udaje się do szpitala wojskowego w Stryju chory na tyfus. Zwolniony z wojska w kwietniu 1921r.przyjął stanowisko nauczyciela w szkole powszechnej w Głownie. W dniu 21.IV.1925r.( w wieku niespełna 25 lat), obejmuje obowiązki kierownika szkoły w Bratoszewicach, skąd 1.IX.1925r. Zostaje urlopowany w celu podjęcia studiów w Państwowej Wyższej Szkole Nauczycielskiej.
W grudniu 1930r. Zostaje mianowany kierownikiem Szkoły Nr 1 w Głownie. W Głownie poza praca nauczyciela – kierownika, bierze czynny udział w pracach społecznych.Zostaje komendantem Związku Strzeleckiego i członkiem Rady Miejskiej.
W r.1932 kończy kurs podchorążych rezerwy otrzymując stopień podporucznika rezerwy. Będąc kierownikiem Szkoły Nr 1, nadzoruje budowę nowego gmachu tej szkoły.
Tutaj w głównie zastaje go II Wojna Światowa, wiadomość o której przyjął z drżeniem w sercu, jakoby przeczuwając,że e tej wojnie przyjdzie mu oddać życie dla Ojczyzny. Jakkolwiek zawsze ofiarny i skory na jej zew, tym razem myśl o wstąpieniu w szeregi jej obrońców początkowo go przeraża. Jednak, gdy niemiecki wróg się zbliżał, poszedł pod Warszawę, by jej bronić.
Odchodząc oddał żonie szablę i rewolwer z prośbą o ich przechowanie. Do armii polskiej wraz z innymi ochotnikami, nie został przyjęty. Idzie dalej na wschód za wycofującymi się oddziałami Wojska Polskiego. Po miesięcznej tułaczce wraca do domu. W Głownie napotyka zmienioną sytuację. Władze miejskie w następstwie porachunków osobistych, pozbawiają go stanowiska kierownika szkoły Nr 1. W krótkim czasie, te same władze w porozumieniu z niemiecką administracją okupacyjną, wyznaczają go na stanowisko kierownika szkoły w Strykowie przewidzianej do likwidacji.Jednoczesnie wydano zgodę na pozostanie pozostałych członków rodziny w głównie. Będąc od tylu lat związany z Głownem Bohdan Kowalski nie wyraził zgody na przejęcie szkoły w Strykowie i podjął starania zakończone powodzeniem o ponowne objęcie funkcji kierownika szkoły Nr 1 w Głownie.
W listopadzie 1939r. Zostaje aresztowany.Pozostaje w areszcie trzy dni. W ostatnim dniu pobytu, do aresztu przybyła ekipa funkcjonariuszy SS z batogami.Odbyło się szczegółowe przesuchanie, w trakcie którego zapytano go czy to on wygłaszał przemówienia i mówił że chce „odeprzeć od Bałtyku krzyżackie pazury”. Kowalski potwierdził.Wówczas przed pobiciem obriniła go Niemka Benke, podkreslając jego zaangażowanie w rozwój szkolnictwa w głównie w minionych latach i pobieranie nauki języjka niemieckiego w szkole średniej. Z aresztu został zwolniony z ostrzeżeniem , że kolejne zatrzymanie „zakończy się inaczej”.
Na prośbę żony, by wyjechał w obce strony, oświadczył: „Jeśli mam zginąć to tu na posterunku”!W odpowiedzi na gestapowskie pogrózki w 1940r. zaciąga się do Polskiej Organizacji Zbrojnej.Bierze w niej czynny udział, komunikując się z jego dowództwem w Warszawie. Przyjmuje u siebie wysłanników i umożliwia im dalej przejście „zielonej granicy”pod Strykowem.Broń, przechowywa w domu, od czasu do czasu wyjmuje, czyści, smaruje.Mundur wojskowy wietrzy.Pracując w Szkole Nr 1, organizuje również w głównie kursy tajnego nauczania.
Organizuje także zaawansowany kurs dla nauczycieli z Głowna, dla podniesienia ich poziomu nauczania. Przyjmuje u siebie w domu licznych prelegentów.
W r.1942 wstępuje do Polskich Związków Powstańczych, a w r.1943 przechodzi do Armii Krajowej. W dniu 14 stycznia 1944r. Zostaje zatrzymany i osadzony przez gestapo w więzieniu w Łowiczu. Stamtąd udało mu się jeszcze przysłać testament synom, „by pamiętali o jego ideałach”!
W dniu 28 stycznia 1944r. Został z Łowicza przewieziony do Warszawy na Pawiak, gdzie 2 lutego tegoż roku o godzinie 10-tej, został rozstrzelany.

Pani Maria Jakiel jest absolwentką Szkoły Podstawowej nr 1 w Głownie i Liceum Ogólnokształcącego również w Głownie. Po ukończeniu studium Nauczycielskiego w Zgierzu rozpoczęła pracę w Szkole Podstawowej w Lubiankowie, jako nauczyciel języka polskiego od 15.08.1961r. do 31.08.1964r. Od 01.09.1964r. przeszła do Szkoły Podstawowej nr 1 w Głownie na stanowisko nauczyciela języka polskiego. W 1969r. ukończyła studia magisterskie na Uniwersytecie Łódzkim na wydziale polonistyki i objęła w tej szkole stanowisko zastępcy kierownika szkoły. Od 01.02.1974r. do 31.08.1975r została zatrudniona w Wydziale Oświaty i Wychowania w Łowiczu, jako wizytator metodyk języka polskiego. Od 01.09.1975r. powróciła do Szkoły Podstawowej nr 1, gdyż w polskiej oświacie nastąpiły zmiany organizacyjne i w Głownie powstał Wydział Oświaty i Wychowania. Nadal pracuje jako nauczyciel języka polskiego i ponownie zostaje zastępcą dyrektora szkoły. W dn. 01.02.1983r. nastąpił dla Pani Marii Jakiel ogromny awans zawodowy, gdyż została dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 1 w Głownie. Funkcję tą pełniła ponad 11 lat, aż do 31.08.1994r. Do 2002r. uczyła w tej szkole języka polskiego i po ponad czterdziestu latach pracy w zawodzie nauczyciela przeszła na emeryturę. Życie zawodowe Pani Marii Jakiel związane było z oświatą i to prawie cały ten czas pracy ze Szkołą Podstawową nr 1 w Głownie.
Pani Maria Jakiel już od samego początku pracy zawodowej w szkole, tj. od 01.09.1961r, została członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Prowadziła w nim działalność socjalną i kulturalną. Wzbogacała wiedzą z zakresu dydaktyki i wychowania i przekazywała ją jej członkom. Od 1966r. pracowała w Zarządzie Ogniska nr 1 ZNP, pełniąc różnorodne funkcje. Od 26.02.1976r. jako członek Rady Zakładowej ZNP a od 1980r. jako jej wiceprzewodnicząca miała swój udział w pracach komisji planujących i opiniujących przygotowania do reform oświatowych, jak wprowadzenie ośmioletniej szkoły powszechnej.
W 1966r. Szkoła Podstawowa nr 1 uzyskała tytuł „Szkoły Wiodącej” i wtedy Pani Maria Jakiel jako członek Rady Pedagogicznej podjęła się trudnych przedsięwzięć m.in. prowadząc lekcje pokazowe otwarte dla nauczycieli powiatu łowickiego w tym i z Głowna.
Jako dyrektor szkoły inspirowała wiele prac nowatorskich, w Radzie Pedagogicznej, dających bardzo dobre efekty dydaktyczno -wychowawcze, które były również prezentowane w szkole dla nauczycieli niemieckich.
W 1972r. wraz z Panem Mieczysławem Dylikiem przygotowała odczyt pedagogiczny pt.” Z doświadczeń Szkoły Podstawowej nr 1 nad tworzeniem systemu wychowawczego”, który został opublikowany przez Kuratorium Oświaty i Wychowania w Łodzi.
W 2004r. została członkiem Stowarzyszenia Rodzin Katolickich przy parafii Św. Jakuba i pełni tam funkcję sekretarza. Stowarzyszenie, w którym pracuje Pani Maria Jakiel prowadzi stołówkę przygotowującą obiady dla kilkuset potrzebujących osób w naszym mieście.
W 2002r. po przejściu na emeryturę wstąpiła do Sekcji Emerytów i Rencistów Związku Nauczycielstwa Polskiego, gdzie została członkiem Komisji Historycznej a w 2006r. członkiem Zarządu. W 2005r. przewodniczyła Komisji Historycznej SEiR ZNP przy opracowaniu publikacji pt.” Rys historyczny ZNP na terenie Głowna w latach 1924-2005” oraz „Biografia działaczy związkowych i oświatowych z terenu Głowna” wydanych w formie biuletynu przez ZNP – Zarząd Oddziału w Głownie. Obie te publikacje powstały na 100 lecie ZNP. Pani Maria Jakiel nie poprzestaje w swych działaniach i przygotowuje kolejną publikację o tajnym nauczaniu w Głownie w latach 1939-45. W tym roku, tj. 28.04.2009r. na 70 lecie powstania Tajnej Organizacji Nauczycielskiej wraz z komisją historyczną, zarządem SEiR, zarządem oddziału ZNP zorganizowano wielką uroczystość z udziałem władz miasta, władz związkowych ZNP i byłych uczniów tajnego nauczania. Pani Maria Jakiel współautorka biuletynu o tajnym nauczaniu wygłosiła piękną prelekcję na tej uroczystości na temat 70-lecia powstania TON. Spotkanie to pozwoliło również wzbogacić wiedzę na ten temat, którą uzupełniają byli nauczyciele i uczniowie z lat II wojny światowej. W związku z rozszerzającą się wiedzą w tym temacie opracowany zostaje „Aneks – to, co przywróciła pamięć” do wcześniejszego opracowania.
Wszystkie biuletyny i opracowania, w których ogromną zasługę ma Pani Maria Jakiel będą również wykorzystane przez Łódzkie Towarzystwo Historyczne, które przygotowuje Monografię Miasta Głowna.
W 1982r. Pani Maria Jakiel otrzymała „Złoty Krzyż Zasługi” za wyróżniającą dwudziestoletnią pracę pedagogiczną, w 1988r. „Medal Komisji Edukacji Narodowej” za zasługi dla oświaty.Za owocną pracę w ZNP została odznaczona w 1976r. „Złotą Odznaką ZNP”. W 1988r. została wyróżniona „Honorową Odznaką Ligii Kobiet Polskich”. W rocznicę 100-lecia ZNP tj. w 2005r. otrzymała „Odznakę 100-lecia”. W 1972r., 1973r, 1980r. otrzymała nagrody Ministra Oświaty i Wychowania III, II i I stopnia za osiągnięcia w pracy dydaktyczno–wychowawczej oraz dyplomy i podziękowania Kuratora i Inspektora Oświaty i Wychowania.